مقدمه: ﻳﻜﻲ از وﻇﺎﻳﻒ اﺳﺎﺳﻲ و ﻣﻬﻢ داﻧﺸﮕﺎه ﻫﺎی ﻋﻠﻮم ﭘﺰﺷﻜﻲ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻓﺎرغ اﻟﺘﺤﺼﻴﻼﻧﻲ ﻣﺘﺨﺼﺺ و ﻣﺘﻌﻬﺪ اﺳﺖ. ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﺗﻀﻤﻴﻦ ﻛﻴﻔﻴﺖ داﻧﺶ آﻣﻮﺧﺘﮕﺎن و ﭘﺎﺳﺨﮕﻮﻳﻲ ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ؛ ارزﻳﺎﺑﻲ داﻧﺸﺠﻮﻳﺎن در ﻃﻮل ﺗﺤﺼﻴﻞ اﻣﺮی اﺟﺘﻨﺎب ناپذیر اﺳﺖ.   ارزیابی[1]: به کشف میزان یادگیری فراگیران در سه حیطه دانش، نگرش و عملکرد ارزیابی می گویند.   آزمون[2]: وﺳﻴﻠﻪ ﻳﺎ ابزاری اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮای ﻧﻤﻮﻧﻪ ای از رﻓﺘﺎر آزﻣﻮدﻧﻲ ﺑﻪ ﻛﺎر ﻣﻲ رود.   اهداف ارزیابی: تعیین میزان یادگیری فراگیران ترغیب فراگیران به یادگیری بیش تر ارزشیابی اثربخشی برنامه های آموزشی قضاوت در مورد توانمندی و صلاحیت های فراگیران پیش بینی عملکرد آتی فراگیران ارائه گواهی و اطمینان جامعه از اعتبار مدارک و گواهی ها   تقسیم بندی ارزیابی از نظر زمان اجرا و هدف آغازین (ورودی)[3] تکوینی[4] تشخیصی[5] تراکمی[6]   انواع آزمون: آزمون های کتبی و شفاهی آزﻣﻮن ﻫﺎی ﺑﺎزﭘﺎﺳﺦ اﻧﺸﺎﻳﻲ (ﭘﺎﺳﺦ ﮔﺴﺘﺮده، محدود پاسخ) آزمون کوته پاسخ (پرسشی، کامل کردنی، تشخیصی یا تداعی) آزﻣﻮن ﻫﺎی ﺑﺴﺘﻪ پاسخ (صحیح غلط، بلی خیر، اصلاحی، صحیح غلط خوشه ای) آزمون های جور کردنی (ساده، رده بندی شده، توضیحی، ماتریسی)  آزمون های چند گزینه ای (سوالی، جمله ناتمام، چند گزینه ای دارای رهنمود) ارزﻳﺎﺑﻲ ﻣﻬﺎرت ﻫﺎ OSCE (objective structured clinical examination/ آزمون بالینی ساختاریافته عینی) OSPE (objective structured practical examination/ آزمون عملی ساختاریافته عینی) OSLER (Structured Long Examination Record/ آزمون ثبت طولانی ساختاریافته هدفمند)   ارزﻳﺎﺑﻲ اﺳﺘﺪﻻل ﺑﺎﻟﻴﻨﻲ PMP (Patient management problem/ تدبیر مشکل بیمار) KF (Key Feature Examinations/ آزمون با نکات کلیدی)