برگشت به صفحه اول سایت برگشت به صفحه اول این زیربخش نقشه سایت
AWT IMAGE
اهداف نهاد در دانشگاه::
محور سیاستهای نهاد::
هیئات محبان الائمه نهاد::
نشریات نهاد نمایندگی::
چارت تشکیلاتی نهاد::
تماس با ما::
برنامه های نهاد::
مهدویت::
حجاب::
احکام::
نماز::
مقالات اجتماعی -مذهبی::
::
شرح حدیث

AWT IMAGE

اتوماسیون اداری
AWT IMAGE
قران مجید
AWT IMAGE

ابزار قران

نشریه امان

AWT IMAGE

جستجو در پایگاه

جستجوی پیشرفته
زیربخش‌های پایگاه
وبدای گلستان

AWT IMAGE

آیت الله مکارم شیرازی

AWT IMAGE

:: نشریات نهاد نمایندگی : گناهان گذشته ::
 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۶/۴/۲۵ | 

گناهان گذشته

وقتی به گناهانم و به عدالت و حسابگری خداوند فکر می کنم، آرامش ندارم. چه باید کرد؟
در ابتدا گفتنی است، در آیات و روایات از یک سو غرور، خودستایی و احساس ایمنی از عذاب الهی نکوهش شده و از سوی دیگر ناامیدی و اضطراب ناپسند شمرده شده است. آن چه مهم است حالت میان بیم و امید، خوف و رجاء است. تا از یک سو خیزش برای کارهای نیک و انجام دستورات الهی انجام پذیرد و از سوی دیگر انگیزش و نشاط آدمی دو چندان شود از این رو پیروان راستین مکتب حیات بخش اسلام که به روز قیامت، ایمان دارند و طبق تعلیم های دینی، خود را در پیشگاه الهی مسئول می دانند، همواره مراقب عمل های خود هستند؛ به فریضه های الهی عمل، از حرام ها دوری گزیده و می کوشند تا دامنشان به گناه و ناپاکی آلوده نشود. چرا که اینان یقین دارند که هر عمل زشت و ناروایی که در دنیا انجام دهند، خواه کوچک باشد یا بزرگ، در کتاب عمل شان ثبت شده، در قیامت مورد مؤاخذه واقع می شوند و به تناسب آن عمل، کیفر می بینند.
این گروه با ایمان و معتقد، با نیروی ایمان بر هوا و تمایل های خویش حاکم شده، غریزه هایشان را مهار، عنان شهوت های خود را به دست عقل می سپارند و به انگیزه معنوی و اعتقاد باطنی قانون شکنی نکرده، پیرامون گناه نمی گردند و به حقوق و حدود دیگران نیز تجاوز نمی کنند.
قرآن کریم درباره عدالت پروردگار می فرماید: «وَ نَضَعُ الْمَوازِینَ الْقِسْطَ لِیَوْمِ الْقِیامَهِ فَلا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَیْئاً»[1]؛ «ما ترازوهای عدل را در روز قیامت برپا می کنیم؛ پس به هیچ کس کمترین ستمی نمی شود».
نکته شایان ذکر این که: اگر خداوند با مردم براساس عدل و داد رفتار کند و تمام جزییات کارهای دوران عمرشان را که در پرونده اعمال شان ثبت شده با دقت مورد رسیدگی قرار دهد، هرگز از گرفتاری و عذاب رهایی نمی یابند و به فلاح و رستگاری نایل نمی شوند.
در این باره قرآن کریم می فرماید: «وَ لَوْ لا فَضْلُ اللّهِ عَلَیْکُمْ وَ رَحْمَتُهُ ما زَکی مِنْکُمْ مِنْ أَحَدٍ أَبَداً»[2]؛ «و اگر فضل و رحمت الهی بر شما نبود، هرگز احدی از شما پاک نمی شد!».
امام سجاد علیه السلام در زمینه عفو باری تعالی و عدل او با زبان دعا و تضرع در پیشگاه الهی عرضه می دارد: «بارالها! اگر بخواهی، ما را به فضل و کرمت می بخشی و اگر بخواهی، به عدل و دادت عذاب مان می دهی. پس بر ما منّت بگذار و عفوت را به آسانی شامل حال مان کن و با گذشت و مغفرت، از عذابت پناه مان ده، که ما را طاقت عدل و دادگریت نیست و بدون بخشش و عفوت، هیچ یک از ما نجات نمی یابیم»[3].
رحمتش نی رحمت آدم بُوَد
که مزاج رحم آدم غم بود
رحمت مخلوق باشد غصه ناک
رحمت حق از غم و غصه است پاک
نکته ای که نباید مورد غفلت قرار گیرد، این که: توجه به گناهان گذشته، نتیجه لطف و عنایت پروردگار به گنه کاران است. آری! اگر گناه برایش سنگین و گران است و آرامش را از او ربوده، باید از خالق متعال تشکر کند که مورد عنایت ذات ربوبی قرار گرفته است.
در این راستا پیامبر رحمت صلی الله علیه و آله در پندهای خود به اباذر می فرماید: «اگر خدای تبارک و تعالی خیر بنده ای را بخواهد، گناهانش را در برابر او مجسم می کند و اگر بدی و بدبختی بنده ای را بخواهد گناهانش را از یاد او می برد؟!»[4]. پرواضح است که به یاد داشتن گناه زمانی مفید است که مانع ادامه آن شود.
مرد اعرابی از رسول خدا صلی الله علیه و آلهمی پرسید: «چه کسی در قیامت به حساب مردم می رسد؟ حضرت فرمود: خداوند کریم. اعرابی گفت: به خدای کعبه که نجات یافتیم. حضرت پرسید: چگونه این سخن را می گویی و خویش را نجات یافته می یابی؟ عرض کرد: کریم هرگاه بر گنهکار سلطه پیدا کند و بر مجازاتش قادر شود، او را می بخشد»[5].
این مسلمان با صفا و پاکدل، درس توحید را از مکتب نورانی اسلام فراگرفته و خداوند را کریم می داند و به اتکای بزرگواری و کرامت الهی، به عفو و اغماض او ابراز حُسن ظن می کند و خویشتن را نجات یافته تلقی می کند. پیامبر رحمت صلی الله علیه و آله نیز با سکوت خویش سخنان اعرابی را تأیید و امید عفوش را امضاء می کند.
انسان های با ایمانی که خداوند در خلوت و جلوت ناظر بر اعمال خویش می دانند، زمانی که جاذبه های هوای نفس و شهوت ها، آنان را به بیراهه می برد و دامنشان را به پلیدی های گناه می آلاید، قهر آزرده خاطر و متأثر می شوند. از آن جایی که این حالت ممکن است سبب دلسردی و یأس آنها را فراهم آورد؛ از این رو خداوند غفار در «توبه» را به سوی اینان گشود و اعلان می دارد:
«قُلْ یا عِبادِیَ الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلی أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَهِ اللّهِ...»[6]؛ «ای پیامبر! به مردم بگو: از رحمت الهی ناامید نباشید که خداوند تمام گناهان را می آمرزد؛ بی گمان او بخشنده و مهربان است».

____________________

[1]. انبیاء 21، آیه 47.
[2]. نور 24، آیه 21.
[3]. صحیفه سجادیه، دعای دهم.
[4]. مجلسی، بحارالانوار، ج 74، چاپ بیروت، از پندهای پیامبر به اباذر.
[5]. عطایی، محمدرضا، مجموعه ورام، ج 1، ص 9.

دفعات مشاهده: 87 بار   |   دفعات چاپ: 13 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر

کد امنیتی را در کادر بنویسید >
   
سایر مطالب این بخش سایر مطالب این بخش نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ ارسال به دوستان ارسال به دوستان
Persian site map - English site map - Created in 0.059 seconds with 1062 queries by yektaweb 3463